[ad_1]
توسط: کتی لین چت
تاریخ: 25 آوریل 2025
تصاویر: نگوین تران
اکنون والدین یک هنرمند در آخرالزمان بودند. اما در تلاش برای تازه تر شدن تجربه خود در کار خود ، او با تعجب پرسید: داستان کیست؟
در روز اول فیلمبرداری ، یک خدمه کوچک که در خانه والدین من در لانگ بیچ ، کالیفرنیا مستقر شده است. ما در مورد تجربیات والدینم به عنوان پناهندگان جنگ ویتنام که به عنوان موارد اضافی در پس زمینه استفاده می شدند ، یک مستند کوتاه در حال عکسبرداری بودیم آخرالزمان اکنون تقریباً 50 سال پیش گرچه والدین من شخصیت های متنوعی را بازی می کردند – مترجمان ، ویت کنگ ، رانندگان ، POW ها – آنها هیچ وقت چهره ای و قسمت های سخنرانی نداشتند. کارگردان فرانسیس فورد کوپولا با استخدام لوازم اضافی ویتنامی به دنبال احراز هویت فیلم خود بود. والدین من در داستانی که در آن زندگی می کردند به عنوان شخصیت های پس زمینه بازی می شدند. ما امیدوار بودیم که این مستند چشم انداز را تغییر دهد و به جای آن داستانهای آنها را پیشگویی کند.
در آشپزخانه با مادرم مصاحبه کردم. ما همیشه رابطه آسانی داشتیم. اگرچه ما مجبور بودیم در مورد کارهای روزانه او برنامه ریزی کنیم ، اما این قسمت احساس ساده ای داشت. مثل هر مکالمه دیگری که تا به حال با مادرم داشته ام احساس می شد.
من از مشارکت پدرم عصبی بودم. در حالی که او در مورد زندگی خود نیز باز بود ، رابطه ما متلاشی شد. من دختر بزرگسال او بودم ، نویسنده ای که در ایالات متحده متولد شده بود و عادت کردم به ذهنم صحبت کند. او یک پدرسالار بود که وقتی ابراز نظر می کردم که با او مطابقت نداشت ، عصبانی شد. روابط ما هنوز در حال بهبودی بود پس از آنكه پدرم گفت كه برای بار سوم من را نفی می كند. اکنون ، ما فراتر از سلام و خداحافظی به یکدیگر گفتیم. پدر من با مصاحبه موافقت کرد ، اما من مطمئن نبودم که چه اتفاقی خواهد افتاد.
من او را در مورد آنچه انتظار داشتم ترجیح می دادم ، اما وقتی او از محل کار به خانه برگشت و دید که روشنایی و تنظیم دوربین ، او به ویتنامی فریاد زد: “این همه چیست؟ من حرفی برای گفتن ندارم. زندگی من مهم نیست.”
از آنچه می دانستیم ، هیچ حساب اول شخص با مستند ویدیویی توسط موارد اضافی از مجموعه آخرالزمان اکنون وجود داشت ما در تلاش بودیم داستانهایی از مردم ویتنامی را که توسط این فیلم در حاشیه قرار گرفته بودند ، بگنجانیم. داستان پدرم بود مهم اما چگونه می توانم این را برای او توضیح دهم؟
با عصبی به خدمه نگاه کردم. من یک هفته برای تولید برنامه ریزی کرده بودم. من بودجه کمک هزینه دریافت کردم ، کارگردان و فیلمبردار را از نیویورک بیرون کشیدم ، بودجه غذا را تأمین کردم و مسکن را فهمیدم. ما قبلاً دو ماه قبل در ویتنام و فیلیپین شلیک می کردیم. اگر پدر من قصد شرکت در آن را نداشت ، چگونه می توانیم فیلم خود را بسازیم؟
مادرم از آشپزخانه قدم زد و مداخله کرد: “این برای یک پروژه مدرسه است! فقط با آن همراه شوید.”
داخل ، من خفه شدم. این برای یک پروژه مدرسه نبود. من سالها در مدرسه نبودم. اما این روش مادر من برای درک این پروژه برای او بود.
پدرم تکان داد ، هنوز هم در حال غرق شدن بود و به اتاق خواب رفت تا از لباس کار خود تغییر کند. هنگامی که او ظهور کرد و خدمه را مشاهده کرد ، رفتار او تغییر کرد. او ممکن است خوب باشد که خانواده خود را در پشت درهای بسته به چالش بکشد ، اما او نمی خواست در مقابل دیگران دشوار باشد. او لبخند زد و خودش را معرفی کرد ، دست تکان داد ، میزبان گرم را بازی کرد.
MIC های ضبط کننده صدا به پیراهن والدین من. پدر و مادرم روی نیمکت اتاق نشیمن نشستند. ما تلویزیون را روشن کردیم و صحنه ای از آن بازی کردیم آخرالزمان اکنون. روایت آنها در بعضی مواقع غم انگیز ، اما خنده دار بود ، با خنده سوراخ می شد ، زیرا آنها تقریباً پنج دهه قبل صحبت می کردند. من در داستان پردازی جمعی والدینم ، نحوه تکمیل جملات یکدیگر ، آرام شدم. این مانند مکالمه میز شام ما احساس می شد.
در صفحه تلویزیون ، دو زن ویتنامی را دیدیم که مسلسل های تیراندازی را به هوا می کشند.
پدرم با اشاره به صفحه نمایش ، گفت: “در آن زمان ، مادرت لباس مانند …
مادرم با خنده پاسخ داد: “… ویت کنگ”.
پدر من در حال ورود به سیستم ، “او در حال نگه داشتن AK-47 بود و به هلیکوپترهای ما شلیک می کرد!”
مادرم تکان داد. “من خیلی ترسیده بودم. من پنبه را به هر دو گوشم پر کردم.”
“شما می دانید ، در ویتنام ، اشعار قافیه.”
من با اصرار در مورد خانواده ام نوشتم زیرا دنیای خارج از خانه من – مدرسه ، کتابخانه ، تلویزیون ، رادیو ، سینما – فاقد صدای آنها بود. این پاک کننده احساس دردناک شد و من به دنبال این بودم که جهان را در خارج از خانه ام نیز قرار دهم. این به تمرکز هنر من تبدیل شد. با این حال ، من به ندرت احساس راحتی می کردم که کار خود را با خانواده ام ، به خصوص پدر و مادرم به اشتراک بگذارم. من به زبان انگلیسی نوشتم ؛ آنها ویتنامی صحبت می کردند. و به هر حال ، من مطمئن نبودم که آنها کاملاً درک کردند که من به عنوان شاعر ، نویسنده کتاب کودکان و اکنون فیلمساز انجام می دهم.
پدر و مادرم مبهم فهمیدند که من نویسنده هستم. وقتی به مادرم گفتم که من در حال دریافت یک MFA در شعر هستم ، او کاملاً نفهمید که من چه کاری انجام می دهم تا اینکه توضیح دادم که این مدرک به من اجازه می دهد تا در سطح دانشگاه تدریس کنم. وقتی اولین مقاله من در شماره منتشر شد شاعران و نویسندگان، من به پدرم نسخه چاپی از مجله را نشان دادم ، و او اظهار داشت: “وای ، آن زن خیلی پیر است!” این پوشش شامل جوآن دی دیون بود. هنگامی که تعدادی از اشعار من از انگلیسی به ویتنامی ترجمه شد و در یکی از روزنامه های اصلی ویتنام منتشر شد ، پسر عموی من پیوندی را به پدرم ارسال کرد. تنها اظهار نظر وی به من این بود: “شما می دانید ، در ویتنام ، اشعار قافیه.”
هنگامی که نوشتن خصوصی و هنر سازی من شروع به عمومیت کرد ، من با این سؤال روبرو شدم که جاه طلبی هایم را به زندگی خانواده ام وارد کردم. به نظر می رسید که به طور طبیعی مانند یک روند خود تعریف ، حکاکی از فضایی که خانواده من دیگر از دنیای خارجی پاک نمی شوند ، نیز با سؤالاتی درباره قدرت ، وظیفه و مسئولیت حمل می شد. آیا من در مورد پدر و مادرم از عشق می نوشتم ، یا اینکه داستانهای آنها را از آنها استخراج می کردم تا در هنر حرفه ای بسازم؟
یک بار ، بعد از اینکه در مورد خشم انفجاری پدرم نوشتم ، او به من گفت که من یک روش شاعرانه برای اغراق در حقیقت دارم. او به من گفت: “شما دست اول جنگ را تجربه نکرده اید.” “آیا می دانید انفجار چه کاری می تواند انجام دهد؟”
من نکردم اما من می دانستم که چگونه دختر پدر من است و می دانستم که چه احساسی دارد که جنگ را از طریق داستان های او و از طریق او تجربه کند. من می دانستم که سکوت چیست. و من نمی خواستم سکوت را انتخاب کنم.
پدر من یک بار به من گفت ، “شما دختر من هستید. کار شما این است که به پایین نگاه کنید و بگویید بله.” وقتی به او گفتم که نمی توانم آن نقش را انجام دهم ، او گفت: “از اینجا به بعد ، شما دختر من نیستید.” او آن سال برای شکرگذاری حاضر نشد.
نفرت از پدرم فریبنده بود. من سالها گریه کردم و احساس ضرر کردم که چه کاری باید انجام دهم یا چگونه در دنیایی باشم که پدرم ، موضوع بسیاری از نوشته های من ، با من صحبت نخواهد کرد.
برای پروژه من ، من نیز با یک معضل روبرو شدم: دیگر به یکی از موضوعات اصلی مصاحبه ام دسترسی نداشتم. من این پروژه هنری را به عنوان راهی برای درک خودم و خانواده ام ابداع کرده ام. ناگهان ، من نمی دانستم چگونه در اطراف او باشم. در طی آن سالها ، من با این سؤال روبرو شدم که منظور از نوشتن داستان پدرم بدون او در زندگی من چیست.
بنابراین من شعرها را در یک حالت سوداگرانه نوشتم ، با تعجب ، وقتی دیگر در زندگی یکدیگر نباشیم ، چه کسی هستیم؟ من شعرهایی را در صدای او نوشتم و سعی کردم او را به عنوان یک فرد کاملاً ابعاد درک کنم. این اشعار به یک نوار مهم در مجموعه من تبدیل می شوند شبح شدن
آن خط درخت را حدود صد متری بمب دهید. به من اتاق بده تا نفس بکشم.
بیل طلایی
دختر ، من فکر می کنم شما آنچه را که نمی دانید تزئین می کنید. یک بمب
چیزی شبیه به درب کوبیده نیست. این که
فقط تخیل شاعرانه شماست. آیا درختی دیده اید؟
در شعله های آتش ناپدید می شوید؟ این همان کاری است که یک بمب می تواند انجام دهد. من به تو آموختم ، خط
با خط ، شعر خودم. این یک آهنگ برگشت بود
وقتی گرسنه شدم. مادربزرگ شما وقتی در مورد من بود درگذشت
به ده من آن زمان یتیم شدم. من مطمئن شدم که شما هرگز بدون آن نرفتید
وعده غذایی من به شما آموختم که یک صد حساب کنید
در ویتنامی. شما در حیاط خلوت بازی کردید ،
در مجموعه های نوسان ، تکه های روشن چمن در پاهای شما. سعی کردم بدهم
شما ایمنی که من هرگز نداشته ام. و حالا ، شما به من می گویید
که از من می ترسید؟ شما خود را در اتاق خود قفل می کنید
و داستان من را بنویسید. من اینجا هستم ، منتظر هستم
تصدیق شود آیا می توانید نفس بکشید؟
سالها بود که من به عنوان راهی برای درک آنها و شکاف ما در مورد زندگی والدینم نوشتم. گرچه من بسیار ناراحت بودم ، اما احساس کردم که در مورد والدینم می نویسم ، می فهمیدم که داستانهای ما با هم همپوشانی دارند ، که من نیز حق داشتم این داستان ها را بگویم. سرانجام ، مادرم قدم برداشت و یک آرامش شکننده بین پدرم و من کار کرد. این باعث می شد اجتماعات خانوادگی ما کمتر ناخوشایند باشد ، اما هنوز هم تنش مضطرب در هوا وجود داشت. برای جلوگیری از رویارویی دیگر ، ما عمداً از یکدیگر اجتناب می کنیم. وقتی با کریس رادکلیف آشنا شدم ، که کارگردان و سردبیر فیلم می شد ، چیزهایی بین پدرم و من هنوز سفت بود. وقتی کریس از من پرسید که آیا ممکن است من مستندی درباره دخالت والدینم در نظر داشته باشم آخرالزمان اکنون، من با ایده ساخت یک فیلم کوتاه ، اما نگران آنچه که این امر به وجود می آید ، نگران شدم. من می دانستم که مادرم با آن موافق است ، اما من از واکنش پدرم می ترسیدم.
در میز شام ، از پدرم پرسیدم ، “آیا می توانم شما را فیلمبرداری کنم؟ من در مورد شما و مادر در حال انجام یک پروژه در مجموعه های اضافی هستم آخرالزمان اکنون. شما فقط داستان خود را می گویید. ”
پدر من کوچک شد و پاسخ داد ، “هرچه می خواهید.”
او غذا خوردن را از سر گرفت. تسکین یافتم
وقتی دیگر در زندگی یکدیگر نباشیم ، چه کسی هستیم؟
بعد از اینکه ما پس از تولید و تکمیل پس از تولید ، دوستان می پرسیدند که والدین من درباره این فیلم چه فکر می کنند. آنها اصرار داشتند که والدین من باید بسیار افتخار کنند. افتخار؟ فکر کردم من فکر نکرده ام که آن را با پدر و مادرم به اشتراک بگذارم ، و این ایده را در نظر نگرفته ام که والدینم هرگز به من می گویند که آنها به من افتخار می کنند.
اما یک ویرایشگر برای ایالات متحده آمریکا امروز از من خواست که برای اولین بار یک قطعه درباره تماشای فیلم ما با هم بنویسم ، و من موافقت کردم که این کار را انجام دهم.
در روز کریسمس ، ما به عنوان یک خانواده برای باز کردن هدایا و خوردن شام مونتاژ کردیم. من پیشنهاد کردم که فیلم را نمایش دهم. همه ما آن را در اتاق نشیمن تماشا کردیم. در حالی که برادران و پیرترین خواهرزاده من مورد آزار و اذیت و کنجکاو قرار گرفتند ، والدینم ساکت تماشا می کردند. من واکنش آنها را بر روی تلفن خود ضبط کردم. من از پاسخ برادرانم خوشحال شدم و با اضطراب منتظر ماندم تا ببینم والدینم چه می گویند. من نمی توانستم تصور کنم که آنها می گویند که به من افتخار می کنند ، یا تبریک می گویم. اما ، شاید من اشتباه کرده ام؟ شاید آنها مرا شگفت زده کنند.
هنگامی که به اعتبار رسیدیم ، مادرم دستان خود را به هم زد و گفت: “خوب ، وقت شام!”
پدر و مادرم آن شب هیچ چیز دیگری در مورد این فیلم نگفتند. در عوض ، خانواده بوقلمون کریسمس زرق و برق دار مادرم را که با برنج چسبناک و سوسیس چینی پر شده بود ، تحسین کردند. ما از موفقیت مادرم عکس گرفتیم. او عصر را در خدمت دیگران گذراند در حالی که بقیه خانواده می خوردند ، و ما از پخت و پز او برای باقی مانده وعده غذایی تعریف کردیم. فهمیدم که این هنر عالی مادرم است ، نه فقط غذای خوشمزه بلکه روشی که خانواده ام در اطراف آن جمع شده اند.
سرانجام ، ما فیلم را نمایش می دهیم ، ما مناظر بودیم ، در جشنواره ها به مخاطبان مختلفی که این فرصت را داشتند که لذت نشستن با پدر و مادرم را در اتاق نشیمن احساس کنند ، همانطور که داستانهای خود را به من می گفتند. برادران من در Sundance در نمایش برتر شرکت کردند و وقتی برنده جایزه فیلم کوتاه شدیم در آنجا بودیم.
با این حال ، آن شب ، کمی ، عدم واکنش والدین من را کمی انجام داد. من فیلم را برای احترام به آنها ساخته بودم ، شاید حتی برای نجات آنها از پاک کردن روایت. اما آن شب فهمیدم که والدینم احساس افتخار نمی کنند و مطمئناً احساس نمی کردند که برای نجات آنها به من احتیاج دارند. زندگی آنها پر از داستانهای خودشان بود. برای پدر و مادرم ، قصه گویی راهی برای فرزندانشان بود که بفهمند آنها چه کسی هستند و از کجا آمده اند. آنها از عشق به من در مصاحبه های من شرکت کردند. آنها مشارکت آنها در شعر و فیلم من را به عنوان چیزی که می خواستم درک کردند. داستان پردازی ما دارای اولویت های مختلف و اهداف مختلف است. فهمیدم که این فیلم را برای من و برای افرادی مثل من ساخته ام – افرادی که اهمیت این داستان را در دنیایی که در دسترس نیست احساس می کنند.
این فیلم تأثیر محکمی بر والدین من نداشته است زیرا به آن احتیاج نداشتند. در حالی که آن شب شام می خوردیم ، می دیدم که والدینم احساس حاشیه نشینی آنها را حس نمی کنند. آنها قبلاً ستاره های زندگی خود بودند.
[ad_2]
منبع:theverge
